اگر چه با عمومي شدن فرهنگ صرفهجويي و آموزش شيوههاي درست مصرف كردن
ميتوان اميدوار به كاهش هزينههاي مصرف انرژي در كشور بود اما فراموش
نكنيم كه با توجه به مصرف بسيار بالاي حاملهاي انرژي در كشور، حتي در خوش
بينانهترين حالت(10 الي 15 درصد)، ميزان صرفهجويي مردم قابل توجه نخواهد
بود چرا كه در حال حاضر مصرف انرژي در كشورمان به شدت بالاتر از ميانگين
جهاني است و اين آثار بسيار نامطلوب و مخربي بر اقتصاد كشور دارد به طوري
كه مصرف انرژي در ايران، 5/3 برابر كشور چين با جمعيتي بالغ بر 3/1
ميليارد نفر ميباشد!
بر اساس آمارهاي منتشر شده، سهم یارانههای مستقیم و حاملهای انرژی از
تولید ناخالص ملی (GDP) در سال 1380، 6/7 درصد بوده كه در سال 1385 ،
9/25 درصد رسيده و بدون تردید با وضعيت كنوني هر سال رو به افزایش است. به
زبان گویاتر میزان مصرف، یارانه و قیمت حاملهای انرژی در ماه كه در سال
1380، 2/15 میلیارد دلار بوده در سال 1386 ، به 8/78 میلیارد دلار رسیده
است كه رقمی فوقالعاده بالا و غیر قابل تصور برای اقتصاد ایران است. بدون
شك با این 87 میلیارد دلار میتوان بسیاری از پروژههاي عمرانی را به ثمر
رساند و آن را هزینه آموزش، بهداشت، رسيدگي به مناطق محروم و غیره نمود.
|
+مجلس و اصلاح الگوي مصرف| نوشته شده توسط
در یکشنبه شانزدهم فروردین 1388
|
